"ระบบหนังสือไม่ใช่แค่สำนักพิมพ์อยู่ได้ ปีหนึ่งก็เทขายหนังสือในงานสัปดาห์หนังสือ ซึ่งเราเรียกว่า 'งานมหกรรมลดราคาหนังสือแห่งชาติ' ปีหนึ่งสองครั้ง ประเทศชาติอยู่ได้เพราะคนไปที่นั่นเป็นแสนเป็นล้าน อย่างนั้นหรือ มันไม่ใช่ คนอีกเจ็ดสิบกว่าจังหวัดไม่มีอะไรเลย ไม่มีแม้กระทั่งห้องสมุดที่ดีประจำจังหวัด"

"เวลาผลิตหนังสือสักเล่ม เราต้องใช้กระดาษ ต้องโค่นต้นไม้ กลไกการเกิดของมันทำลายโลกด้วยสารพัดวิธี ลองไปดูดินที่ปลูกยูคาลิปตัส ดูฟ้า ดูอากาศว่ามันเปลี่ยนอย่างไร ดูรถบรรทุกที่แล่นขนส่งว่าทำลายอะไรบ้าง เพราะฉะนั้นเราต้องดูแลให้ดีว่าผลิตหนังสืออกมาอย่างไร ให้มันมีประโยชน์ที่สุด คุ้มที่สุด อย่าให้มันเป็นขยะในรูปเล่มสวยงาม"

มกุฏ อรฤดี เกิดเมื่อปี พ.ศ. ๒๔๙๓ ที่อำเภอเทพา จังหวัดสงขลา เริ่มต้นเขียนกลอนส่งวิทยุตั้งแต่อายุ ๑๓ ปี และเขียนเรื่อยมาจนเรียนจบประกาศนียบัตรวิชาการศึกษาชั้นสูง จากวิทยาลัยครูสงขลา เดินทางมากรุงเทพฯ เพื่อเป็นนักเขียนให้กับวารสารของพรรคประชาธิปัตย์ จากนั้นย้ายไปเป็นผู้ช่วยบรรณาธิการ สุวรรณี สุคนธา แห่งนิตยสารลลนา

ระหว่างทำงานนิตยสาร มกุฏเขียนหนังสือเองหลายเล่มในนามปากกา “นิพพานฯ” และ “วาวแพร” เขาเปิดสำนักพิมพ์ “ดอกไม้” เพื่อตีพิมพ์หนังสือ “ผีเสื้อและดอกไม้” เป็นเล่มแรก และทำงานสำนักพิมพ์ควบคู่กับเป็นบรรณาธิการนิตยสารกะรัต จากนั้นเปลี่ยนชื่อสำนักพิมพ์เป็น “ผีเสื้อ” โดยให้เหตุผลว่า “ดอกไม้บานอยู่กับที่ แต่ผีเสื้อได้บินไปมา” ปี พ.ศ. ๒๕๒๗ เขาหันมาเป็นบรรณาธิการให้กับ “ผีเสื้อ” อย่างเต็มตัว

มกุฏอยู่กับหนังสือตั้งแต่เกิดจนถึงปัจจุบัน เคยนอกลู่นอกทางไปทำธุรกิจค้าของเก่า แต่ก็ทำเพื่อหาข้อมูลไปเขียนหนังสือ มกุฏเขียนเรื่องสั้นได้สามเรื่อง ได้ค่าเรื่องเจ็ดร้อยห้าสิบบาท ขาดทุนอีกหลายล้าน “ผมทำอะไร ผมทุ่มหมดไม่มีเหลือ” เขาวิจารณ์ตัวเอง และหัวเราะอยู่ในลำคอหุ้มเฝือก ซึ่งเกิดจากกระดูกยึดกดเส้นเอ็น โรคยอดนิยมของคนทำหนังสือ