สำนักพิมพ์ผีเสื้อ


		ห้องสมุดจะดีไม่ได้ ถ้าไม่มีหนังสือดีให้ฅนอ่าน


	หน้าแรก ข่าวผีเสื้อ หนังสือ บทความ ระบบหนังสือ เกี่ยวกับผีเสื้อ บันทึกถึงผีเสื้อ ห้องสนทนา โรงเรียนวิชาหนังสือ

	ดอนกิโฆเต้ฯ ของเล่น ของที่ระลึก แผนที่เว็บ คำถามเดิมๆ นิตยสารหน้าจอ สมัครสมาชิก สั่งซื้อหนังสือ


	ค้นหาหนังสือ :			ค้นหาละเอียด

หน้าแรก > หมวดหมู่หนังสือ > วรรณกรรมเยาวชน > ลมเอยลมพัด

ลมเอยลมพัด

WHERE THE WIND BLOWS : HELEN CRESSWELL

เขียน : เฮเลน เคร้สเวลล์ แปล : ผกาวดี อุตตโมทย์

ภาพปก : อภิชัย วิจิตรปิยกุล ภาพประกอบ : เพ็กกี้ ฟอร์ทนั่ม

พิมพ์ครั้งที่ : ๑ (มกราคม ๒๕๓๘) ปกอ่อน

๑๑๒ หน้า น้ำหนัก : ๑๔๐.๐๐ กรัม ขนาด : ๑๓ x ๑๘.๔ x ๐.๘ ซ.ม.

ภาษาต้นฉบับพิมพ์ครั้งแรก : ค.ศ. ๑๙๖๖

สำนักพิมพ์ผีเสื้อพิมพ์ครั้งแรก : มกราคม ๒๕๓๘ ครั้งล่าสุด : ๒๕๓๘

ภาษาต้นฉบับ : อังกฤษ ภาษาที่แปลมา : อังกฤษ กลุ่มผู้อ่าน : อ่านได้ทุกวัย

ISBN : 974-7296-04-7 ราคา : ๕๙.๐๐ บาท

	การผจญภัยทางความคิดอันยิ่งใหญ่ในวัยเยาว์ ในหมายเหตุผู้แปลแนะนำว่า 'เป็นเรื่องสั้นๆ เกี่ยวกับเด็กหญิงฅนหนึ่งที่ปรารถนาจะออกไปผจญภัยในโลกกว้าง เฮเลน เคร้สเวลล์ได้ใช้ความสามารถเขียนเรื่องที่ดูว่าง่ายๆ นี้ให้เป็นหนังสือปรัชญาได้อย่างน่าทึ่ง และถ้าจะเทียบการเขียนเรื่องด้วยกลวิธีแบบนี้กับการเขียนรูป ก็เหมือนกับการเขียนรูปลงบนผืนผ้าเพียงด้านเดียว แต่สามารถมองได้สองรูป โดยที่แต่ละรูปนั้นมีความงาม ความลึกซึ้ง ความประณีต และคุณค่าโดยรวมต่างกัน' ก็เลยขอแนะนำภาพเขียนอันงดงามนี้สักเล็กน้อย--- กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีกังหันลมแห่งหนี่งตั้งอยู่ใกล้แม่น้ำ 'สโลว์' ที่แสนจะไหลเอื่อย บางวันกังหันลมดูเทอะทะหนักแน่น แต่ทว่ามีชีวิตชีวา ภายในกังหันลมแห่งนี้มีเด็กหญิงเล็กๆ ชื่อ เคอร์สทีน อาศัยอยู่กับปู่ของเธอ---เคอร์สทีนรักที่นี่ แต่แล้ววันหนึ่งก็เปลี่ยนไป มีบางครั้งที่กังหันลมหยุดนิ่งเหมือนหลับสนิท และโมงยามขยับไปเชื่องช้า โดยการเคลื่อนคล้อยอย่างง่วงงึมของดวงตะวัน เธออยากภาวนาให้โลกนี้เปลี่ยนแปลงโดยฉับพลัน เพื่อให้ตัวเธอไปอยู่เสียไกลลิบ เธออยากออกไปค้นหาสถานที่ซึ่งมีลมพัดตลอดเวลา เธอจะค้นพบไหม เรื่องราวจะเป็นอย่างไร ติดตามเด็กหญิงตัวเล็กไปกับ 'เรือหวายสาน' ที่พากันออกไปตามทางของห่านป่า ซึ่งจะพูดคุยกันได้ก็แต่ในความฝันเท่านั้น จากคอลัมน์ : หนังสือ โดย โคอาล่า หนังสือเนชั่นสุดสัปดาห์ วันที่ ๑๔-๒๐ เมษายน พ.ศ. ๒๕๓๘ * * * ลมพัด เคยไหม ตื่นขึ้นมาแล้ว อารมณ์ก็วูบไปเฉยๆ ด้วยความเซ็ง ความเหนื่อยหน่าย เหนื่อยหน่ายกับการต้องไปเจอกับเรื่องเก่าๆ ซ้ำซากจำเจ ไม่อยากลุกไปทำงาน เหมือนกับเด็กที่ไม่อยากไปโรงเรียน อารมณ์ ร่างกาย ตายซากไปเฉยๆ ความรู้สึกนี้ เมื่อมันเกิดขึ้นคราวใด ดูจะบ่อนทำลายเรามากเหลือเกิน เอาไปปรับทุกข์กับเพื่อนๆ หลายคนแสดงความแปลกใจ แปลกใจที่ความรู้สึกนี้เกิดขึ้นกับคนทำงานหนังสือพิมพ์ด้วย ก็บอกไปว่าอาชีพไหนๆ ก็เหมือนกัน เพียงแต่เดิมพวกเขามักจะสรุปรวบยอดว่างานหนังสือพิมพ์ที่มีเรื่องตื่นเต้นผ่านเข้ามาไม่เว้นแต่ละวัน ไม่น่าจะทำให้เบื่อได้ ซึ่งก็จริงหรอก ถ้าคิดแบบแยกส่วนไป แต่ถ้าคิดแบบองค์รวม ตื่นขึ้นมาทำงาน แล้วเจอเรื่องตื่นเต้นอยู่ทุกวัน ก่อนที่จะไปจบด้วยการทำงานหนักจนมืดค่ำ วนเวียนอยู่กับมันวันแล้ว วันเล่า ก็เบื่อหน่ายเหมือนกัน บ่นไปบ่นมา เพื่อนคงรำคาญกระมัง เลยตั้งคำถามตีแสกหน้าเข้าเปรี้ยงว่า “แล้วจะเอายังไง” ก่อนบอกว่า ทุกอาชีพ ทุกชีวิต มันก็ซ้ำซากกันทั้งหมดนั่นล่ะ ลองดูก็ได้ แค่ชีวิตประจำวัน ก็ซ้ำซากไม่รู้จะซ้ำซากอย่างไร ตื่นขึ้นมา ล้างหน้า อาบน้ำ กินข้าวไปทำงาน กลับบ้าน นอน มันก็วนเวียนซ้ำซากอยู่อย่างนั้น---แล้วมาฟูมฟายให้มันเกินเลยไปทำไม ประเด็นจึงอยู่ที่ว่า จะจัดการกับสิ่งซ้ำซากนี้อย่างไรต่างหากจัดการเพื่อที่จะเป็นสุขกับสิ่งซ้ำซากให้ได้ เจอซัดเปรี้ยงกลับมาอย่างนี้ ก็เซ่อไปเหมือนกัน เพราะถูกของเขาเหมือนกัน แทนที่จะมานั่งตั้งคำถามฟูมฟายกับความเบื่อหน่าย ทำไมไม่ยอมรับกับสิ่งที่มันเป็นและมีความสุขกับมันให้ได้ พูดถึงเรื่องนี้แล้วคิดถึง แม่หนูน้อยเคอร์สทีน ในหนังสือ “ลมเอยลมพัด” ของ เฮเลน เคร้สเวลล์ ที่ ผกาวดี อุตตโมทย์ แปลเป็นภาษาไทย ขึ้นมา เธอมีสภาพที่คล้ายๆ กันนี่แหละ คือเบื่อหน่ายกับสิ่งรอบตัว เธอซึ่งอาศัยอยู่กับปู่ช่างโม่แป้ง วันหนึ่งเกิดรู้สึกว่าทุกสิ่งทุกอย่างมันหยุดนิ่ง “กังหันลมหยุดนิ่งเหมือนหลับสนิท และโมงยามขยับไปเชื่องช้าโดยการเคลื่อนคล้อยง่วงงึมของดวงตะวัน เธอภาวนา ขอให้โลกนี้เปลี่ยนแปลงโดยฉับพลัน เพื่อให้ตัวเองไปอยู่เสียไกลลิบ อยากภาวนาให้กังหันลมสั่นสะเทือนและหมุนเร็วจี๋ จนหลุดออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย อยากให้แผ่นดินไหวสะเทือน” แต่ทุกอย่างมันหยุดนิ่ง สร้างความเบื่อหน่ายจนสุดทานทน เธออยากไปอยู่ดินแดนที่ลมพัดไหว วันหนึ่ง แม่หนูน้อยเคอร์สทีน จึงบอกกับปู่ของเธอว่า จะหนีไปจากความเบื่อหน่ายนี้ “เพราะมันไม่มีลมเลย ใบพัดโรงโม่ก็หยุดหมุน แม้แต่ปู่ก็พลอยนอนหลับเสียอีก หนูอยากอยู่ในที่ซึ่งลมพัดตลอดเวลา หนูไม่ชอบโลกที่ทุกสิ่งทุกอย่างเงียบสงบไปหมดยังงี้” ไม่มีคำทัดทานจากปู่ เขาบอกเธอว่าไปเถอะ จงไปตามเส้นทางสายลมที่อยากไป ด้วยความช่วยเหลือของคุณตาคนหนึ่งที่มีชีวิตไม่แตกต่างปู่ของเธอ คือนั่งบนบันไดไม้ข้ามรั้วอยู่ทุกวัน เหมือนกับว่าเขาได้เฝ้ามองโลกและลมฟ้าอากาศมานานนับได้เป็นศตวรรษ โดยมอบ “เรือหวายสาน” และ “ฝูงห่านป่า” ให้กับการเดินทางคราวนี้ของเธอ เรือหวายสาน คือพาหนะที่จะพาเธอไปดินแดนที่มีลมพัด ส่วนฝูงห่านป่า คือสิ่งที่เป็นเสมือนสายลมที่อยากไปไหนก็ไปได้ตามใจชอบ ไม่มีแผนที่ ไม่มีเข็มทิศ ท่องเที่ยวไปโดยไม่ต้องรู้ว่าจะจบสิ้นที่ไหน เรือหวายสาน และฝูงห่านป่า ได้พาเธอไปดินแดนที่มีลมพัด ไปยังแดนตะวันค้างฟ้าที่สวยงาม แสงสีทองอร่ามเรือง ต้นไม้ดอกไม้ดกดื่น บรรยากาศอบอวลด้วยกลิ่นหอมของผลไม้สุก แต่ในนั้นเธอก็ต้องเจอกับผู้คนที่หลับใหล เพราะพวกเขาเพียงแค่ยื่นฝ่ามือออกไปผลไม้ก็จะหล่นใส่อุ้งมือ ทุกคนมีความสุขเพราะไม่ต้องทำอะไร “เรานอนตอนกลางวันและเต้นรำตอนกลางคืน แล้วทำไมเราจะไม่มีความสุข” ว่าแล้วก็ชวนเธออยู่ด้วย แต่เธอก็รู้สึกถึงการไม่มีลมพัดอยู่นั่นแหละ เธอไปยังบึงใหญ่ที่สวยงาม อบอวลด้วยความอบอุ่นของผู้เฒ่าที่ดูแลนกนานาพันธุ์ที่บาดเจ็บด้วยความเมตตา เธอเกือบตัดสินใจอยู่ที่นี่ แต่เมื่อตระหนักว่า ความสุขที่อบอวลอยู่ที่นี่ เกิดขึ้นจากผู้เฒ่าเป่าปี่ต้นอ้อ ซึ่งเหมือนการร่างเวทมนตร์ให้ทุกสรรพสิ่งหยุดนิ่งเพื่อรับความเมตตาจากผู้เฒ่า แม้จะดูเป็นเรื่องดี แต่เธอไม่แน่ใจว่า การ “ยอมรับ” ดังกล่าว มันคืออะไร---คือความรู้สึกที่ “ไม่มีลมพัด” หรือเปล่า ที่สุดเธอก็ต้องจากไป จากไปเพื่อที่จะไปหลงใหลกับบรรดา “ดวงสว่าง” ที่ล่องลอยอยู่ในบึงอีกแห่งหนึ่งอย่างงดงาม หลากหลายสีสัน ดารดาษไปทั่ว “ดวงสว่าง” ส่งเสียงเรียกร้องให้เธอเข้าไปหา ซึ่งเธอก็คล้อยตามไปในตอนแรก แต่เมื่อคำนึงว่ามันคือมายาที่หลอกหลอนให้ไปหลงใหลมัน เธอก็โบยบินไปกับฝูงห่านป่าอีกครั้ง และที่สุด เธอก็ไปถึงที่ “มีลมพัดอยู่ตลอดเวลา” แม้ตอนแรกจะรู้สึกสุขสบายก็ตาม แต่ที่สุดด้วย “ลมที่พัดอยู่ตลอดเวลา” นั้น ทำให้เธอรู้สึกเหน็ดเหนื่อย “ยามเมื่อลมพัดมาต้องส่วนใดก็ตาม จะรู้สึกปวดร้าวที่ตรงนั้นตั้งแต่ศีรษะลงไปจนถึงปลายเท้า” แล้วเธอก็กลับบ้านไปหาปู่ ตามคำพูดของปู่ ก่อนที่เธอจะจากไป “เมื่อหลานแก่เท่าปู่ หลานจะพอใจในการปล่อยให้โลกและสิ่งต่างๆ บนโลกเป็นไปตามเรื่องตามราว หลานจะพอใจที่บางวันมีลมพัด แต่ง บางก็สงบเหมือนนอนหลับ โรงโม่แห้งของปู่กับตัวปู่แก่ชราลงไปด้วยกัน เราปล่อยให้มันไปตามวิถีทางของมัน” ปล่อยให้มันไปตามวิถีทางของมัน---ฟังง่ายแต่ทำยาก ยากเหมือนกับการยอมรับความเบื่อหน่ายซ้ำซาก และเป็นสุขกับสิ่งซ้ำซากนั้นให้ได้ จาก : นิตยสารมติชนสุดสัปดาห์ (ร่มรื่นในเงาคิด โดย สุวพงศ์ จั่นฝังเพ็ชร หน้า ๗๖) ฉบับประจำวันอังคารที่ ๑๗ สิงหาคม ๒๕๔๒ ปีที่ ๑๙ ฉบับที่ ๙๙๑


คะแนน	:	สีคะแนน :
ตำแหน่ง	:	สีพื้น :
ชื่อผู้ส่ง	:


		ความคิดเห็นที่ ๑ ให้คะแนน แจ้งความเห็นไม่เหมาะสม
		จากคุณ โต้ง ๖ มี.ค. ๒๕๕๒ ๑๖:๐๓ น.

		แรงบันดาลใจอันยิ่งใหญ่ของผม ชีวิตคนเราเต็มไปด้วยการเดินทาง แต่ไม่ที่ใดเป็นสุขเท่ากับที่บ้าน ต่อให้เราต้องเดินทางไปไกลแสนไกลตามความปรารถนาและความทะเยอทะยานแค่ไหน ทำให้เราได้เห็นได้เรียนรู้อะไรมากมายแค่ไหน จะมีสุขหรือทุกข์ระหว่างทางอย่างไรก็ตาม แต่สุดท้าย ที่ๆดีที่สุดก็คือบ้าน สุดท้ายก็ต้องกลับบ้าน ที่ๆอบอุ่นที่สุด ที่ๆต่อให้โลกหมุนไปนานเท่าไรก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม

สำนักพิมพ์ผีเสื้อ ๕/๔ ถนนสุขุมวิท ซอย ๒๔ กรุงเทพฯ ๑๐๑๑๐ โทรศัพท์ ๐๒ ๖๖๓ ๔๖๖๐-๒

หนังสือของผีเสื้อ มิได้ ผลิต แต่ทำด้วย หัวใจ